Binnen de Omgevingswet is participatie belangrijker dan ooit. Toch blijkt dit bij het thema parkeren niet zo eenvoudig. Vaak vertaalt dit zich in rumoerige bewonersavonden en raadsdebatten die meer gaan over gevoel dan over feiten. Tegelijk willen we de kennis en ervaring uit buurten juist wél benutten. Hoe zorg je dan voor draagvlak? Wat is er mogelijk om die “moeilijke relatie” tussen participatie en parkeerregulering beter te managen?
PARTNERNIEUWS - Spark
De beste overtuiging zit helaas vaak in het ervaren van de voordelen. Vrij naar Cruijff: je gelooft het pas als je het zelf hebt ervaren. Vraag een jaar na invoering in een wijk hoe het bevalt, en je hoort regelmatig: “Prima zo, ik kan mijn auto weer kwijt."
Bij de start van de invoering ontbreekt die ervaring natuurlijk nog. Bewoners zien parkeermaatregelen op dat moment vaak als gedoe waarbij je moet betalen voor iets dat eerder gratis was. Ondernemers zijn bang dat het impact heeft op hun winkelbezoek terwijl de inzet van de huidige handhaaftechniek op kentekens (denk hierbij bijvoorbeeld aan de inzet van scanauto’s) privacy vragen oplevert. En in de media wint versimpeling het al snel van nuance. Om maar niet te spreken over informatieverstrekking vanuit de gemeente.
Wanneer kennis benutten
Parkeren raakt bewoners én ondernemers en als ervaringsdeskundigen kunnen en moeten zij meedenken over waar de echte knelpunten zitten. De kunst is om die kennis op het juiste moment te benutten. Hieronder enkele oplossingen gericht op het meedenken over beleid waar het kan, helder informeren waar besluiten vooral uitvoering betreffen en lokaal co-ontwerpen waar de situatie in de straat echt verandert.
Klankbordgroep betrekken bij afwegingen
Op het niveau van parkeerbeleid is er veel te winnen. Waar sturen we op parkeren, wanneer is ingrijpen logisch, met welke mix aan maatregelen? Dit lukt het best met burgers die bereid zijn zich in de materie te verdiepen. Denk aan een klankbordgroep die je niet alleen consulteert, maar ook echt meeneemt in de (on)mogelijkheden en benodigde afwegingen. Begin met feiten: inzicht in bezetting, zoekverkeer en knelpunten. Toon de trends die spelen en geef aan welke beleidskeuzes daarbij horen. Pas daarna volgt het gesprek over het “sturen” van parkeren. Ook over betaald parkeren kun je prima van gedachten wisselen, zolang het gesprek gaat over uitgangspunten en doelen, niet over individuele parkeerplaatsen.
Meer informeren bij invoering
Parkeerregulering is een logisch vervolg op eerder vastgesteld beleid. Met goed opgesteld beleid (inclusief heldere criteria: wanneer reguleren we en hoe?), is een besluit tot invoeren bestuurlijk haalbaar. Dat is krachtiger dan een enquête, omdat dit instrument vaak leidt tot discussie en verwarring. Wat je dan wél nodig hebt, is een sterke informatiefase. Zorg dat je focus ligt op wat parkeerregulering oplevert en hoe dat positief bijdraagt aan de leefbaarheid en bereikbaarheid.
Meebeslissen bij inrichting straat
Participatie bij parkeren kan wel goed werken op straatniveau, wanneer deze bijvoorbeeld opnieuw wordt ingericht: hoeveel parkeerplaatsen blijven er, waar komen ze, en in welke vorm? Juist daar kun je samen met bewoners afwegen wat de beste balans is tussen parkeren, veiligheid, toegankelijkheid, laden & lossen en kansen voor extra groen.
Succesfactoren: tempo, representativiteit en vasthouden
Participatie kost tijd en dat is meteen het grootste risico. Jonge gezinnen en starters hebben drukke agenda’s, terwijl hun visie ook belangrijk is. En als een traject te lang duurt, verdampt energie. Enkele praktische succesfactoren:
- Investeer in begrip: maak complexiteit behapbaar met heldere voorbeelden en visualisaties. Werf actief en divers: betrek meerdere doelgroepen; bel na, nodig gericht uit en wissel vormen af (online + fysiek)
- Leg eigenaarschap bij de groep: laat deelnemers meeschrijven aan een advies dat zij zelf kunnen aanbieden aan de wethouder
- Blijf betrekken na de beslissing: zet dezelfde groep in bij monitoring en evaluatie van beleid
- Politieke consistentie: als participatie leidt tot verrijkte uitgangspunten, bind je daar dan ook zichtbaar aan in besluitvorming.
